| ขออนุโมทนากับเจ้าของภาพ (Thank you, Image owner) |
|
๓๓. นรชนพึงสละทรัพย์เพราะเหตุแห่งอวัยวะอันประเสริฐ เมื่อจะรักษาชีวิตไว้ พึงสละอวัยวะ เมื่อระลึกถึงธรรม พึงสละทั้งอวัยวะทั้งทรัพย์และแม้ชีวิตทั้งหมด (๔๔/๒๐๓ มหาสุตโสมชาดก) |
|
๓๔. วักกลิ ร่างกายอันเปื่อยเน่าที่เธอเห็นนี้ จะมีประโยชน์อะไร ดูกรวักกลิ ผู้ใดแลเห็นธรรม ผู้นั้นชื่อว่ายอมเห็นเรา ผู้ใดเห็นเรา ผู้นั้นชื่อว่าย่อมเห็นธรรม วักกลิเป็นความจริง บุคคลเห็นธรรมก็ย่อมเห็นเรา บุคคลเห็นเรา ก็ย่อมเห็นธรรม (๒๖/๑๘๐ วักกลิสูตร พระผู้มีพระภาคตรัสกับท่านพระวักกลิ) |
|
๓๕. ดูกรวาเสฏฐะและภารทวาชะ ความจริง ธรรมเท่านั้นเป็นของประเสริฐสุดในหมู่ชน ทั้งในเวลาที่เห็นอยู่ทั้งในเวลาภายหน้า (๑๖/๑๒๑ อัคคัญญสูตร พระผู้มีพระภาคตรัสกับวาเสฏฐสามเณรและภารทวาชสามเณร) |
|
๓๖. ธรรมแลย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม ธรรมอันบุคคลประพฤติดีแล้ว ย่อมนำสุขมาให้ นี้เป็นอานิสงส์ในธรรมอันบุคคลประพฤติดีแล้ว ผู้ประพฤติธรรมย่อมไม่ไปสู่ทุคติ สภาพทั้งสอง คือ ธรรมและอธรรม ย่อมมีวิบากไม่เสมอกัน อธรรมย่อมนำไปสู่นรก ธรรมย่อมนำให้ถึงสุคติ (๔๑/๔๔๙-๔๕๐ ธรรมิกเถรคาถา) |
|
๓๗. การให้ธรรมเป็นทานย่อมชำนะการให้ทั้งปวง รสแห่งธรรมย่อมชำนะรสทั้งปวง ความยินดีในธรรมทั้งปวง ย่อมชำนะความยินดีทั้งปวง ความสิ้นตัณหาย่อมชำนะทุกข์ทั้งปวง (๓๘/๘๒ คาถาธรรมบท) |
|
๓๘. ดูกรภิกษุทั้งหลาย ความทุกข์ที่หมดสิ้นไปนี้แหละ ของบุคคลผู้เป็นอริยสาวกสมบูรณ์ด้วยทิฐิ ตรัสรู้แล้ว มีมากกว่า ส่วนที่เหลือมีประมาณน้อย ความที่ทุกข์เป็นสภาพยิ่งใน ๗ อัตภาพ เมื่อเทียบเข้ากับกองทุกข์ที่หมดสิ้นไปอันมีในก่อน ไม่เข้าถึงเสี้ยวที่ ๑๐๐ เสี้ยวที่ ๑,๐๐๐ เสี้ยวที่ ๑๐๐,๐๐๐ ดูกรภิกษุทั้งหลาย การตรัสรู้ธรรมให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้แล การได้ธรรมจักษุให้สำเร็จประโยชน์ใหญ่อย่างนี้ (๒๕/๒๑๑ นชสิขสูตร) |
|
๓๙. ดูกรภิกษุทั้งหลาย พวกเธอจงเป็นธรรมทายาทของเราเถิด อย่าเป็นอามิสทายาทของเราเลย ข้อนั้นเพราะเหตุอะไร ดูกรภิกษุทั้งหลาย เพราะข้อนั้นจักเป็นไปเพื่อความมักน้อย สันโดษ ขัดเกลา เลี้ยงง่าย ปรารภความเพียรแก่ภิกษุนั้นสิ้นกาลนาน (๑๗/๒๗-๒๘ ธรรมทายาทสูตร) |
|
๔๐. ผู้ประพฤติธรรมย่อมอยู่เป็นสุข ทั้งโลกนี้และโลกหน้า (๔๒/๒๘๑ ธัมมัทธชชาดก) |
