๕.๑๑ หมวดสัจจะ

     ๑. บุคคลย่อมได้ชื่อเสียงด้วยสัจจะ

     (๓๙/๔๙๓ อาฬวกสูตร)

     ๒. รสเหล่าใดมีอยู่ในแผ่นดิน สัจจะเป็นรสที่ยังประโยชน์ให้สำเร็จกว่ารสเหล่านั้น เพราะว่าสมณพราหมณ์ผู้ตั้งอยู่ในสัจจะ ย่อมข้ามพ้นฝั่งแห่งชาติและมรณะได้

     (๔๔/๑๙๔ มหาสุตโสมชาดก)

     ๓. บุคคลผู้ลวงโลกย่อมฆ่าตนก่อน ภายหลังจึงฆ่าผู้อื่น บุคคลผู้ลวงโลกนั้น ย่อมฆ่าตนได้ง่ายดาย เหมือนนายพรานนกที่หาอุบายฆ่านก และทำตนให้ได้รับความทุกข์ในอบายภูมิ ฉะนั้น

     (๔๑/๔๑๑-๔๑๒ วสภเถรคาถา)

     ๔. นรชนใดพึงกล่าวเท็จ เพราะเหตุเพื่อประโยชน์แก่คนใด เหตุเพื่อประโยชน์แก่คนนั้น ย่อมไม่รักษานรชนนั้นจากทุคติได้เลย

     (๔๔/๑๘๗ มหาสุตโสมชาดก)

     ๕. คนผู้ประพฤติไม่ชอบธรรม หยาบช้า มีฝ่ามือชุ่มเลือดเป็นนิตย์ ย่อมไม่มีสัจจะ ธรรมจักมีแต่ที่ไหน

     (๔๔/๑๙๒ มหาสุตโสมชาดก)