๔.๓ หมวดอวิชชา

      ๑. อวิชชานั้นเอง เป็นคติของสัตว์ทั้งหลายผูู้เข้าถึงชาติ มรณะ และสงสาร อันมีความเป็นอย่างนี้ และความเป็นอย่างอื่นบ่อยๆ

         อวิชชา คือ ความหลงใหญ่นี้ เป็นความเที่ยงอยู่สิ้นกาลนาน สัตว์ทั้งหลายผู้ไปด้วยวิชชาเท่านั้น ย่อมไม่ไปสู่ภพใหม่

     (๓๙/๖๓๔-๖๓๕ ทวยตานุปัสสนาสูตร)

     ๒. ทุคติอย่างใดอย่างหนึ่งในโลกนี้และในโลกหน้า ทั้งหมดมีอวิชชาเป็นมูล อันความปรารถนาและความโลภก่อขึ้น ก็เพราะเหตุที่บุคคลเป็นผู้มีความปรารถนาลามก ไม่มีหิริ ไม่เอื้อเฟื้อ ฉะนั้น จึงย่อมประสบบาป ต้องไปสู่อบายเพราะบาปนั้น เพราะเหตุนั้น ภิกษุสำรอกฉันทะ โลภะ และอวิชชาได้ ให้วิชชาบังเกิดขึ้นอยู่ พึงละทุคติทั้งปวงเสียได้

     (๓๘/๓๓๙ วิชชาสูตร)